Vandaag was het dan eindelijk zover. Mijn eerste uitzending bij de ziekenomroep. Spannend? Ja. Maar goed, niet geschoten en meer van dat soort. xefx81x8a Ik was keurig op de afgesproken tijd in het ziekenhuis. Iets wat nog best respect verdiende omdat ik:- Vanmorgen vertraging op liep;- Ik last heb van rondvliegende blaadjes op de straat;- Ik nog enigszins loop te slingeren door mijn verwarde evenwichtsorgaan.In de studio aangekomen trof ik mijn collega in de stres. De pc waarmee hij muziek afspeelt was weg. Hij wilde een andere pc gebruiken, maar die begreep hem niet. (de instellingen waren anders). We hebben er samen nog even naar gekeken, tja, windows media player gebruik ik dagelijks, maar uh, hij wilde niet wat wij wilde. De persoon die over de techniek gaat was niet thuis dus wij hebben van pure ellende meneer de voorzitter maar gebeld. Meneer de voorzitter kwam, met de gerepareerde pc. Tot zover het goede nieuws, maar er waren kabels kwijt. Na nog enig gescheld van de heren, ik heb me wijselijk terug getrokken, konden we een half uur later dan gepland beginnen. Het programma liep goed. Mijn collega is zeventig, maar gedraagt zich niet als een oude man. Ik wist dingen over platen die hij niet wist. Bij opzoeken in de muziek encyclopedie had ik een punt. Als ik suggesties heb voor platen, moet ik ze gewoon naar hem mailen, hij is benieuwd naar mijn inbreng. Volgende week hopen we dat we 1,5 uur kunnen draaien. Collega brengt mij wat radio trucs bij en ik moet hem scherp houden wat muziek betreft. Leuke uitdaging. xefx81x8aMeneer de voorzitter grapte al, tja, ligt het aan jou? Er rust een vloek op verjonging van deze omroep. Maar als het zo blijft gaan, heb ik een leuke vrijwilligersbaan erbij en kan ik mijn afscheid bij het verpleeghuis gaan regelen, je weet wel, inleveren vrijwilligersbadge. xefx81x8a

Vandaag had ik weer een gesprek bij de ziekenomroep. De voorzitter vond het jammer als ik meteen weg gerancheerd werd, omdat hij dacht dat ik ze best wat te bieden had. Er zijn nu twee mensen die mij graag in hun programma willen. Uh wat? Heb ik wat te kiezen? Wat is dat voor nieuwe ervaring? Ik ga nu op de woensdag morge een programma met popmuziek presenteren. Beetje jaren zeventig. De man van het Nederlandstalige programma wilde me ook graag hebben, maar mij lijkt de popmuziek leuker. Ik ga wel een paar keer mee draaien in het Nederlandstalige programma puur om ervaring op te doen.Problemen met cd’s? Die zagen ze niet. Een man zei letterlijk dat hij zelf ook alles thuis op usb stick zet. De playlist krijg ik doorgemaild zodat ik hem in braille kan omzetten. Van papier leest makkelijker, daar valt niets tegen in te brengen,maar als ik tijd genoeg heb om het te brailleren moet dat kunnen. 22 nummers is ongeveer een tot twee a4tjes is zo gedaan. Voorzitter dacht weer dat ik in de toekomst wel een eigen programma kon krijgen, maar dan moet ik wat meer ervaring hebben. Logisch. Bij de popmuziek wordt het zo dat we samen de nummers gaan uitzoeken. Ieder de helft. Lijkt me eerlijk. Die man vond het wel leuk om ook de kijk van een wat jonger iemand te hebben. Hij is zelf zeventig. Zevenentwintig oktober kan ik beginnen, tenzij er wat tussen komt, maar popmuziek meneer is er alleen niet als hij xc3xa9cht ziek is. We zullen zien.

Mens had besloten dat het tijd werd dat ik weer een vriendje kreeg. Ik werd inderdaad wel een beetje eenzaam. Poe was soms erg vervelend, maar hij was er wel. Als ik gefrustreerd was kon ik hem slaan. Ik kon dingen doen waarvan het personeel niet wil dat ik ze doe, of zij daar wat over te zeggen hebben, terwijl ik het zo deed dat Poe op zijn donder kreeg gna gna.. Poe regelde mijn eten. Weet je hoe vermoeiend het is om in je eentje twee personeelsleden goed te managen? Afgelopen week kwam mijn nieuwe vriend de kamer in wandelen. Macho, een vijf jaar oude kater die deed of hij hier al jaren woonde. In eerste instantie moest ik aan hem wennen, maar na twee dagen kwam ik er achterdat het inderdaad een goede bondgenoot is. Hij zeurt om aandacht, leidt het mensvolk af. Het voormalig mens van Sylvester vierde zijn verjaardag en Macho mocht alle mensen begroeten. Ik kon alles wat gebeurderustig vnaf de kast bekijken. Macho snapt dat IK ‘s morgens als eerste eet, dat IK de hoofdbaas ben en hij mijn gewaardeerde hulp. Zo zie ik het graag. Macho, zullen we er voor zorgen dat ons personeel zich niet verveeld?

Ik was gevraagd om als vrijwilliger aanwezig te zijn bij de lessen toegankelijk en gastvrij vervoer voor buschauffeurs. Iets te vroeg kwam ik aan op de plek van bestemming. Gelukkig vond de trainster het niet erg en ik draaide meteen mee in het programma. Ik moest eerst mezelf even voorstellen en vertellen waar ik zoal tegen aan loop als ik met de bus reis. Tja, tegen heel weinig problemen, dat heb ik ook gezegd, want de chauffeurs die er zaten hadden een beetje het gevoel dat ze alles fout deden, of dat we dachten dat ze achterlijk waren. 90% van de keren dat ik met de bus reis gaat het goed.Dus ik had maar een paar verbeterpunten. Na de lunch nog wat discussies gevoerd, toe zijn we met zijn allen naar buiten gegaan. Er moest geoefend worden bij de bus met blindenstok en rolstoel. Sommige mensen waren zeer gemotiveerd, anderen gingen gewoon zitten kletsen. Het is leuk om te zien hoe volwassen kerels eigenlijk niet durven. Veel van die chauffeurs zijn het type grote mond klein hartje. Op een gegeven moment kwamen ze op het idee dat ik die bus even zou gaan besturen. Na wat overleg heb ik dit gedaan. Zo’n kans krijg ik niet vaak. Ik weet dat ik niets aan deze kennis heb, maar het is leuk om een keer gedaan te hebben. Wel opvallend, de chauffeurs zaten elkaar steeds te pesten met links rechts, maar tegen mij deden ze heel netjes.. Zou dat geweest zijn omdat ik in hun bus zat?? Na de buiten activiteiten was de evaluatie en afsluiting. Al met al een erg leuke ervaring. Dinsdag ga ik voor de tweede groep.

De volgende stappen in de ziekenomroep soap. Er zijn nog geen duidelijke afspraken, maar ik ben er ook nog niet keihard uitgegooid, dus nog geen commissie gelijke behandeling enz. Ik wil immers nog wat van ze. Vandaag was ik weer in de studio, omdat degene die mij aangenomen heeft geen ja of nee kan zeggen, maar alleen uhhhh weet ik niet. Ik heb tegen degene met wie ik duopresentatie doe gezegd dat ik het NIET eerlijk vind dat ik me drie keer zo hard moet bewijzen. Ze kon zich mijn gevoel wel voorstellen heeft ook d’r excuuses aangebode voor de onhandige opmerkingen van de vorige keer. Geloof wel dat ze het meende. Ik heb het telefoonnummer van de vorzitter gekregen. Officieel moet alles via de pr-meneer, maar daar kom ik geen millimeter verder mee. Volgende week de voorzitter bellen, nu heeft hij vakantie. Ik vraag me af of die mensen niets anders te doen hebben dan vakantie vieren, maar goed, het zijn mensen op leeftijd en zolang het kan moeten ze het doen lijkt me. Ik kan ondertusse in dit programma presentatie ervaring op doen. We hebben onderling afspraken gemaakt. Dit was een op een, dus ik ga er van uit dat deze afspraken nagekomen gaan worden. Zo niet, dan is het ook duidelijk wie ik aan moet spreken. Wordt vervolgd dus.

Drie september blijft altijd een rare dag. Op 3 september 1998 zei iemand tegen me: xe2x80x9cJeetje Silverblue, je ziet er niet uit. Je kan kiezen, of je blijft morgen tuis en je doet morgen en het weekend helemaal niets, of je gaat andere woonruimte zoeken.xe2x80x9d (het was een donderdag)Dit zie ik als het begin van mijn ME/CVS. Natuurlijk, ik was al heel lang moe. Natuurlijk, ik sleepte mezelf al maanden mijn bed uit. Natuurlijk, ik voelde me wel ontzettend rot, maar ja, ik kon best naar school, ik kon bestxe2x80xa6 Ik kon gewoon alles! Maar na dat weekend. Ik wilde opstaan om naar school te gaan, maar ik had er de energie niet meer voor. Ik wilde mijn corvee rooster volbrenge, maar ik had er de energie niet meer voor, ik wilde best.. Nou ja, energie, dat was de beperkende factor. Buiten school om heb ik nog 9 maanden door gestrompeld, tot mijn lichaam echt besloot te weigeren. Jawel, de zomer van 1999 begon voor mij in bed en in een rolstoel en met veel artsbezoeken. Artsen die allemaal vonde dat ik een probleem had, maar dan wel tussen mijn oren. Gelukkig voel ik me twaalf jaar later niet meer zo slap. Gelukkig had ik de mazzel om een arts tegen te komen die wxc3xa9l verder wilde kijken dan de tussen-de-oren-maffia. Gelukkig, ik mankeerde na veel vijven en zessen iets aan mijn schildklier, nog beter, het was met een pilletje te verbeteren. Ik voel me nu nog niet opperbest, maar ik loop weer, ik doe weer wat, ik vraag me niet meer de hele dag af of ik alsjeblieft mag slapen, terwijl slapen er niet bij hoorde. Ik ben niet meer wiie ik vroeger was. Ik ben geen stuiterende twee dingen tegelijk doende figuur, maar dat is voor mijn omgeving misschien wel zo rustig. Natuurlijk, ik zou een gewone baan willen hebben. Natuurlijk, het zou fijn zijn als ik me gewoon zou kunnen concentreren, natuurlijk, het zou fijn zijn als ik ff snelxe2x80xa6 Maar goed ik kan in ieder geval weer wat. Ik ben geeen afhankelijk overlevend persoon meer. Maar toch, 3 september blijft de dag dat mijn leven veranderde door xc3xa9xc3xa9n opmerking.

Vandaag was ik weer bij de ziekenomroep. Het goede nieuws, ik kan presenteren. Dat geeft zelfs de zwakbegaafde technicus toe. Het slechte nieuws, door de combinatie van mijn blindheid en zijn verstandelijke vermogens kan ik de vaste presentatrice niet vervangen als ze iets anders heeft. Presentatrice wilde het eerst op mijn presenteerkunde gooien, ik was dus blij dat de technicus het vor me op nam. Ik wist dingen die zij niet wist over een plaat. En de technicus vond me orgineel. De volgende stappen:- Ik heb degene die me oorspronkelijk aangenomen heeft gebeld met de vraag wat nu. Ik heb meteen ook gezegd dat ik het NIET eerlijk vind dat ik me als blinde drie dubbel zo hard moet bewijzen;- Heb gevraagd of er nog een andere mogelijkheid was voor mij en gezegd dat ik het graag voor zondag wil weten;- Ik ga een mail schrijven aan iemand van bartimeus die me ook aan de baan in het verpleeghuis geholpen heeft, misschien heeft zij nog tips.Mocht ik definitief afgewezen worden, dan gaat er een klacht naar de vrijwilligercentrale hier in het dorp en misschien naar de comissie gelijke behandeling. Mij proberen weg te schuiven dor te zeggen dat ik iets niet kan terwijl het overduidelijk is dat er wat anders achter zit kan niet. Zij weten niet hoe ze met een blinde om moeten gaan. Dat zou niet mijn probleem moeten zijn.

Broeinest van Loes den Hollander is een pakkende thriller over onderliggende familiegeheimen en de gevolgen daarvan. Het boek is duidelijk geschreven. Je beleefd alles door de ogen van Thea, het vierde kind in het gezin. Als je denkt dat je snapt hoe het zit, loopt het verhaal toch nog anders. Een aanrader.

De soap die ziekenomroep heet goes on. Ik had vanmorgen een gesprek. Ik was keurig op tijd, maar degene met wie ik het gesprek had was wat te laat. Nou ja, in de hal van het ziekenhuis valt genoeg te zien op de vroege morgen.Ik weet nu iig wat het probleem is, toch jammer dat we daar 2 maanden over moeten doen. De technicus heeft ook een beperking en doet aleen de techniek. De presentator stelt het programma samen xc3xa9n zoekt de cd’s uit. Programma samenstellen zou ik nog wel kunnen, zeker met hulp van de duopresentator (die er vaak niet is, vandaar duopresentatie), maar cd’s uitzoeken wordt een probleem. Mijn optie, aan de technicus vragen of hij wat eerder kan komen en of we het op de een of andere manier samen kunnen doen. Dat was lastig volgens degene die er over gaat. De technicus zelf is altijd precies op tijd. De beste man heeft op de woensdag avond een eigen programma, wat hij thuis in elkaar zet. Ik heb dus geopperd, kan hij dan thuis de platen niet op minnidisk zetten als we met zijn 2 zijn, dat ik aan- en afkondig. Dat moest ik met de beste man zelf bespreken, maar uh die moest vandaag halverwege het programma naar huis. De presentator heeft techniek gedaan en ik heb een haf uur plaatjes aan elkaar gekletst. Ik weet wel, mocht het hem hier niet worden, dat ik wel prima in staat ben om plaatjes aan elkaar te praten. Volgende week doen we het weer samen en dan hoop ik dat de technicus wel tijd heeft. Hoop xc3xa9cht dat ik dan duidelijkheid krijg, anders weet ik niet of ik het zelf nog wel zie zitten. Ik wil weten waar ik aan toe ben.

Sinds het overlijden van mijn dikke huisgenoot heb ik een probleem. Ik weet niet hoe ik het mens van Sylvester moet noemen. Mijn leven was vroeger simpel. Ik woonde met mens samen, ik had mens onder de duim en dat was dat. Op een dag, vraag me niet waarom, besloot ze dat Poe bij ons mocht wonen. Aanvankelijk had ik mijn twijfels, maar goed, als goede baas moet je je personeel ook eens wat gunnen en ik kwam niet veel te kort. Veel later kwam het mens van Sylvester bij ons wonen. Poe en ik hadden twee man personeel. Beter kon ik het me niet wensen. Nu Poe er niet meer is, dringt het tot me door dat ik 2 man personeel heb. Silverblue en het mens van Sylvester. Ik realiseerde me ook dat het mens van Sylvester niet meer het mens van Sylvester is. Hij behoort nu aan mij toe. Prima! Maar hoe moet ik hem noemen? Mens 2? Tja kan, maar dat is het ook weer niet. Maar goed, als ik gewoon om mens roep, wil ik niet dat er 2 mensen voor me staan. Sommige dingen moet ik xc3xa9cht aan mens vragen, maar het mens van Sylvester is beter in het me vermaken met lichtje. Ik hoop dat ik een passende naam voor hem kan vinden. Suggesties zijn welkom.